Alpenreis KSWB - 2 tot 6 augustus 2015

 

 

Alpenreis KSWB - 2 tot 6 augustus 2015

 

Het wordt een verslag gemaakt door ons allemaal samen.

Laat mij beginnen met een overzicht van de Alpenfietsers: Johan, Peter, Heidi Lydia, Bernard, Martine, Evelyn, Rudi, Tom, Steven, Henk, Imen, Heidi Dora en Steven.

 

Starten doe ik met het stukje dat Steven D. schreef.

In alle vroegte vertrokken we de zondagmorgen met het busje richting Alpen. De ene moest rijden, de andere las een boek en nog anderen moesten wat bijslapen. Na drie korte stops waren we om 14.30 uur ter plaatse. Nadat we alle bagage uitgeladen en de kamers verkend hadden konden we nog een korte wandeling maken en moesten we bijna Child Focus bellen.

Vanaf de maandagmorgen was het bittere ernst en vertrokken we met 11 fietsers voor de eerste fietstocht.

We hebben drie dagen veel gefietst, niet iedereen heeft iedere rit uitgereden maar dat is niet belangrijk, we hebben veel leute gehad, veel afgezien, sommige hebben pijn gehad (grapje), maar het voornaamste is dat iedereen goed voor elkaar gezorgd heeft.

Natuurlijk mogen we de laatste avond niet vergeten. De twee Heidi's die samen met Bernadetje voor een mooie show zorgden om een fantastische reis af te sluiten. Donderdagmorgen keerden we huiswaarts. Om 18.00 uur waren we terug in Roeselare. Opnieuw alles lossen en na een knuffel of stevige handdruk konden we allemaal moe maar tevreden naar ons huisje terug.

Bij deze wil ik iedereen bedanken voor het fantastische gezelschap. Om mooi te zeggen zijn de KSWB-leden niet alleen vrienden maar één familie ... .

 

Peter verzamelde de momenten die bijblijven …

De stilte die viel in het busje toen we de vallei van de Maurienne binnenreden. We waren overdonderd door de grootsheid van de bergen. Moesten we die overwinnen?

Het WAUW-gevoel bij het zien van de heisse Heidi's & Martine. En wij die dachten dat de KSWB geen sexy vrouwen had.

De omtovering van Bernard in de Tiroolse Bernadette. We ontdekten een tot-nu-toe voor de meesten verborgen talent.

De droge interventies van Henk 's avonds, waarmee we ons de ogen nat lachten.

Ook tranen in de ogen kregen we (bij enkelen letterlijk) van het adembenemend uitzicht vanop de Col du Galibier. Adem hadden we sowieso al niet veel meer, na de 10% klim van de laatste kilometer.

De schurende afdalingen, aan 60 à 70 km/h. Het summum van vrijheid. Op voorwaarde dat je af en toe de remmen wat dichtkneep.

De fijne groepsgeest die zich geleidelijk aan ontwikkelde. Ook al waren we individueel zo verschillend.

 

Onmisbaar op zo’n tocht zijn ”de volgers”. Wat zouden we geweest zijn zonder de goede zorgen, aanmoedigingen en verwennerijen van Evelyn & Henk en - in halftijds dienstverband  - van Rudi & Imen? Zij waren de onmisbare schakel in onze fietsreis. Maar Evelyn en Henk, wie was nu de man van Izegem??? En wat deed hij daar want dat weten we ook nog altijd niet!

 

Moeilijk te geloven, maar Rudi is zo goed als sprakeloos als je hem vraagt: wat vond je van de Alpenreis. Zijn zeer korte antwoord luidt: Geestig. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik gevraagd had naar een kort woordje dat deze reis beschrijft. Fantastisch was ook een optie voor hem maar geestig was net iets korter … .

 

Henk observeerde de Alpenfietsers met een scherp oog en wist over de meeste KSWB-ers iets te vertellen … . Uiteraard heeft ondergetekende ook geobserveerd met het oog op het verslag en fotoboek en heb ik er hier en daar eentje toegevoegd.

 

Wist je bijvoorbeeld dat …

 

... er bij de Ariane wordt afgeteld 10, 9, 8, 7 ... bij het opstijgen en er bij ons Martine wordt opgeteld 1, 2, 3, 4, ... bij het afdalen ... .

 

... het koosnaampje van Evelyn Snoopy is?

 

... Johan ze soms ziet vliegen? En dan vooral valse tanden ... Het is namelijk gebleken dat men tijdens een KSWB-rit niet alleen zijn tanden kan kapot bijten, maar ook zijn tanden kan kapot rijden ... . Blijkbaar zijn er KSWB-ers die in plaats van een tandje bij te steken, een tandje weggooien.  En onze Johan was daar in de voorbereidingsperiode van deze Alpenreis getuige van ... .

 

... we ons achteraf gezien eigenlijk geen zorgen hadden moeten maken wanneer Peter even vermist was ... . Ondergetekende was heel blij met het verzamelde materiaal.

 

... Heidi V. liever een stijgend onderdeel bedwingt dan een dalend onderdeel?

 

... Steven D. er verschrikkelijk op gefixeerd was om toch zeker geen toiletpapier te vergeten voor mocht dit onderweg nodig zijn?  Terwijl we tijdens deze Alpenreis allemaal geleerd hebben dat het reçuutjes en garantiebewijzen zijn die de oplossing bieden bij pech onderweg.

 

.. Bernard heel gewillig was om de wonderbra - of was het toch een sportbeha? - van Heidi L. aan te trekken?

 

... Henri wit wegtrok toen hij Heidi haar outfit zag voor de heisse Heidi & Heidi show?

 

... Henk een voorraad wijn insloeg net voor hij de KSWB-ers moest trotseren? Kwestie van een troost te hebben tijdens de moeilijke momenten.

 

... Rudi erin geslaagd is verkeerd te rijden bij de beklimming van de Mont Cenis? Wij gokken dat hij een terrasje aan het zoeken was ... .

 

... Steven C. het gegeven: "we nemen een iets rustiger weg maar nog steeds in de vallei" een verrassende betekenis gaf? We waren zeker goed opgewarmd, laat daar geen twijfel over bestaan!

 

... het enkel Bernadetje was die ervoor heeft kunnen zorgen dat Imen breedlachend op een foto staat?

 

... Tom het heel vurig opneemt voor de vrouwen als het over gelijke rechten gaat?

Al denk ik dat hij stiekem toch wel gehoopt had de prijs voor onopvallendste attente man te winnen. Hij heeft er toch alleszins erg zijn best voor gedaan.

 

Samen met de foto’s van onze Alpenreis geven bovenstaande stukjes een heel mooi beeld van een schitterende reis. Om het met Johan zijn woorden te zeggen: bedankt aan iedereen die deze reis mogelijk heeft gemaakt, het was een mooie ervaring.

 

Ook de voorbereidingsperiode op dit avontuur verdient een vermelding. De vele vroege zaterdagmorgens op weg naar de Ardennen, niet enkel met de Alpen-fietsers maar soms ook met één of meerdere KSWB-ers die niet meegingen naar de Alpen maar ons vergezelden, waren heel fijne momenten.

Ik was om meer dan één reden heel blij dat ik dit jaar deze uitdaging had om naar uit te kijken en naartoe te werken. Ik heb veel gelachen en er zijn meer dan eens traantjes gevloeid maar ik kan wel zeggen dat ik daar boven op de Galibier zó gelukkig was ... . De tranen die daar in dat waanzinnig mooie decor vloeiden waren een mengeling van opluchting, trots, verdriet & dankbaarheid.

 

Dit verslag zou ik willen afsluiten met Bernard zijn woorden.

Wat een gevoel ...  je fietsvrienden op eigen kracht deze cols zien beklimmen.  Het zalig gevoel, een col te overwinnen, zelf met enige emotie.

Te mogen ervaren dat deze uitdaging de Alpenfietsers gelukkig maakte.

En de woorden die ik boven op de Galibier mocht aanhoren: ''tof en bedankt dat we dit met de KSWB mochten meemaken'' deden me toch wel iets.

 

Voor herhaling vatbaar … . Waar gaan we de volgende keer naartoe?

 

Heidi Viaene

 

Copyright © KSWB Roeselare