Ronde van Vlaanderen 2015

 

RONDE VAN VLAANDEREN 2015

 

Onze mannen op de weg: Pedro, Peter, Wouter, Tom, Stijn, Ronny, Johan en Ron.

 

Wagen 1: “Reisleider” Johan die ons op zeer vlotte en gestructureerde wijze de hele dag op sleeptouw nam. Ingrid, aan het stuur, die zich niet liet kennen op de smalle wegen en wiens dag niet meer stuk kon – sorry Pedro - na het zien van Sven Nys en een foto met haar idool Eddy Planckaert. Jarne, die waarschijnlijk meer dan eens gedacht heeft: waar ben ik hier terechtgekomen maar die heel erg van de dag en de prestatie van zijn papa genoten heeft. Annick die twee mannen te soigneren had onderweg en die dus wel een speciale behandeling verdiende tijdens één van de stops.

 

Wagen 2: Marcel die schalks het overzicht behield en hielp waar nodig. Dieter die zich letterlijk en figuurlijk in alle mogelijke bochten wrong om de mooiste foto’s te kunnen nemen. Hij heeft zijn opdracht perfect vervuld, de resultaten vind je weldra op de site. Hij verdiende wel nu en dan een neepje, vooral op het moment waarop hij in zeer vlotte bewoording ondergetekende op kordate wijze aanduidde om een verslag te schrijven. Caroline die naarmate de dag verstreek onze correspondente was om te horen hoe het de mannen verging.

 

Wagen 3: Jelle, naast chauffeur ook mecanicien van dienst. Zijn metgezellen in de auto hadden ook niet te klagen over de bevoorrading. Appels, chocoladekoeken, … hij deelde alles met plezier. Katia had een rustig dagje verwacht waarin soms niet veel te beleven zou vallen. Ze kwam daar wel even bedrogen uit moest ze ’s avonds toegeven. Immer bezorgd om haar Stijn, sjeesde ze rond met handschoenen, regenjasjes, gelletjes, koffie, druivensuiker, … . Xavier had zeer goed opgelet bij de verkenning met Johan vorige week en was een prima assistent en vooral de steun en toeverlaat van Jelle die de twee dames op de achterbank niet altijd meester kon. Uw verslaggever tenslotte heeft de hele dag alles en iedereen goed geobserveerd om deze taak tot een goed einde te brengen.

 

Om 5.30 uur werden we bij Pedro verwacht. Nadat alle spullen over de drie volgwagens verdeeld waren konden de fietsen op de rekken geplaatst worden en dan op weg naar Brugge. Xavier heeft ons prima door het centrum geleid en op die manier onze flandriens zo dicht mogelijk tot bij de Markt gebracht. Op dat moment was het nog droog en hoopten we dat het zo zou blijven. De laatste banden gepompt, de botjes aan, de regenjasjes bij de hand, de fietslichtjes aan en weg ... op naar de startplaats. Om 7.00 uur werd het startschot gegeven en terwijl de massa zich in gang zette begon het te regenen.

 

Wij spoedden ons met de drie volgwagens naar onze eerste stopplaats. We kregen in Bissegem bij Henk een zeer warme ontvangst. De gastheer was ietwat stil op dit vroege uur maar de koffie stond klaar en wij konden genieten van een koffietje met een stuk broodpudding, gebakken door Katia. Dan was het wachten tot de eerste passage van onze mannen. Sportief als we zijn (of op dat moment nog waren :) ) moedigden we iedereen aan die passeerde. Dat werd enthousiast geapprecieerd en in onszelf dachten wij: pf ... liever zij dan wij ... . Het zag er op dat moment echt niet naar uit dat het ook maar een beetje zou opklaren. En dan waren ze daar ... een eerste korte stop na ongeveer 50 km en al even snel waren ze weer weg.

 

Onze tweede stopplaats was Tiegemberg. We zijn een koffietje gaan drinken in afwachting en waren daar bijna één van onze chauffeurs kwijtgespeeld. Jelle was daar graag gebleven maar helaas ... onze mecanicien konden we echt niet missen ... .

Even wachten nog en ja hoor, daar zagen we ze komen. Normaal gezien moeten we weinig moeite doen om onze mannen te herkennen, met regenjasjes aan lukt dat net iets minder goed. Na het wisselen van enkele regenjasjes en handschoenen, binnenbanden, … fietsten ze dapper door ... . Nog steeds regen, wind en koud ... .

 

Wij daarentegen in een heerlijk warme auto onderweg naar de Wolvenberg. Daar hadden we het gevoel dat het eindelijk zou stoppen met regenen. Daar hebben we iedereen in volle glorie kunnen bekijken. Fietsers en fietsen keuren, onfortuinlijke fietsers hun materiaal zien kapot rijden en .... Sven Nys gezien. Dat was vooral voor de vrouwen in het gezelschap een aangename verrassing.

En dan waren daar onze mannen. Tijd om remblokjes te vervangen, droge kleren aan te trekken, kettingen te smeren, een colaatje te drinken, te eten en hen een beetje op te peppen. Het begon op te klaren en met nieuwe moed vertrokken ze.

 

Van het thuisfront kwamen er nu en dan berichtjes om te vragen hoe ze het stelden. Fijn om te horen dat ook de thuisblijvers helemaal meeleefden.

 

Voor wij de Haaghoek onveilig zouden maken was het tijd om nog een cafeetje binnen te stappen. We genoten van een koffie, een thee, een cola, een pintje en een enkeling van een zeer sprankelende rozenbottelthee. En dan op weg op droge kasseien naar onze stopplaats op de Haaghoek. We zagen de renners daar vlotjes door den draai gaan. Sommige net iets te vlot en ondertussen even opkijkend waardoor er zich geroepen voelden om hen aan te manen toch maar netjes voor zich te kijken.

Tom was er als eerste. Nadat we hem droge kleren, droge schoenen, een colaatje en een pistolet gegeven hadden fleurde hij zichtbaar op. De rest kwam er ook al snel aan. De mecanicien had alles bij de hand om de nodige hulp te kunnen bieden. De nu wel broodnodige bananen, gellekes en God weet wat allemaal werden aangevuld, drinkbussen gevuld en hop weer weg, zij naar de Leberg en wij naar de Eikenberg.

De zon liet zich al wat meer zien maar de wind was nog steeds op post waardoor het zeer koud was voor ons maar zoveel beter voor de fietsers dan 's morgens. En dat was uiteindelijk het belangrijkste. Sommigen bleven een tijdje in de wagen zitten, anderen kozen ervoor om de beentjes te strekken en maakten een wandelingetje. En dan wachten boven op de Eikenberg met opnieuw vanalles bij de hand om te overhandigen moest dit nodig zijn.

Na een korte stop reden ze door, de één al met meer courage dan de andere maar wij voelden dat het goed zou komen en dat ze allemaal zouden slagen. Daar twijfelden we op dat moment niet meer aan. Al 180 km ver ondertussen. Zoals Jelle zei: allé hup nog een clubritje en ‘tis gepasseerd. Best dat ze dat niet gehoord hebben.

 

Onze laatste stop was de Steenbeekdries. Daar hebben we hen nog één keer vurig aangemoedigd en becommentarieerden de vrouwen het toch wel zeer fout schakelen van sommige renners. Ik ga niet zeggen dat we het beter kunnen maar toch … .

 

Johan had geen moeite om zijn troepen opnieuw te verzamelen en richting Oudenaarde te bewegen. Daar aangekomen hadden enkele van ons heel erg grote honger. Na een zeer geslaagde passage aan het braadworstenkraam begonnen we aan onze wandeling naar de aankomst. Zeggen dat we ruim op tijd waren is niet overdreven zou ik zo zeggen. Waarmee ik niet bedoel dat onze mannen traag gereden hebben. Johan nam gewoon het zekere voor het onzekere met al die vrouwen in het gezelschap.

 

En dan, wachten … kijken … kou lijden … wachten … horen dat ze nog 20 km moeten rijden … luisteren naar de man die met micro in de hand de deelnemers opwachtte en sommigen tot wanhoop dreef om doodleuk te vermelden: nog 3 km tot het echte einde .. wachten … soms wel vreemde situaties aanschouwen aan de meet … nog langer te wachten… om dan als eerste Stijn over de meet te zien komen. Gevolgd door Wouter, Ron, Johan, Ronny, Peter, Pedro en Tom.

 

Wat een opluchting dat ze alle acht veilig en wel aangekomen zijn. Hoe het voor hen was wordt het best door hen verteld en ik hoop dat Dieter ook in het veld iemand aangeduid heeft. Al wat wij kunnen zeggen is dat ze dat ongelooflijk goed gedaan hebben, mekaar gesteund hebben onderweg en er een enorme voldoening uitgehaald hebben om deze zware rit uit te rijden. Heel veel respect voor het doorzettingsvermogen van onze mannen.

 

De avond werd afgesloten met een gezellig etentje.

 

Dank je wel voor de fijne dag, zowel aan de fietsers en de medevolgers als aan het thuisfront die onze mannen ook niet vergeten was! Heel speciale dank aan Johan die er nog maar eens voor gezorgd heeft dat alles tot in de puntjes voorbereid was waardoor wij een zorgeloze dag met heel veel plezier beleefd hebben!

 

Heidi Viaene

Copyright © KSWB Roeselare